Dag lieve allemaal,
Weer veilig thuis. Ben aan het afkicken van mijn Afrika-reis en mijn computer en mijn mobiel helpen hier redelijk bij. Ze doen het beide niet of traag. Ach… Als jullie dus nog niets gehoord hebben: ben jullie niet vergeten, en ik neem contact op. Niet boos worden!
Liefs,
Annemieke
Al even niets laten horen, maar dat komt dat wij nu ook vakantie hebben! Dat hebben we wel even verdiend 
Het laatste weekje Kalwala’s Village stond in het teken van afscheid, wat betekende:
De reis ging voorspoedig! geen wachttijd, maar meteen mee met een vrachtwagen! Tof! Hij ging misschien niet zo hard, maar wel een leuke ervaring. Hij zou ons wel naar Lusaka brengen. uhhuh, niet dus, met een kapotte trekhaak moest hij zijn reis staken in Mpika. Gelukkig hadden we meteen een bus richting Lusaka te pakken en we kwamen dus zonder tijdverlies aan in Lusaka. Heerlijk vakantie! We zitten nu in Livingstone. Gisteren de watervallen gezien en morgen gaan we weer terug via de gatenkaasweg naar Lusaka. Daar relaxen we een paar dagen en gaan dan op safari voor 5 dagen in het south luangwa park. Heb er echt zin in. Linda en Mariska gaan toch niet mee, aangezien er geen plek meer was, erg jammer, want het had leuk geweest! Met mijn voetje gaat het beter, ik blijf een brokkenpiloot, dus we zijn daarom maar niet gaan raften….Nou genoeg getikt voor nu, het kost me vakantierelaxtijd!!! Ik denk dat dit overigens 1 van de laatste berichten is op de weblog, aangezien ik over 2 weekjes alweer thuis ben! Tot snel dus!
Adios! Onno
Dag lieve allemaal,
Een hartelijke groet vanuit Livingstone. Sinds het afgelopen weblog bericht is er al weer het een en ander gebeurd. Allereerst ons afscheidsfeestje. Superleuk! Eerst de sportdag met e kinderen en ‘s avonds een maaltijd en een feestje met alle mensen die we hebben leren kennen en de kinderen van het weeshuis. Het afscheid nemen zelf was een beetje dubbel. Het is raar om veel bijzondere mensen achter te laten en te weten dat de mogelijkheden tot contact minimaal zijn. Maar de Victoria Falls maken veel goed. De miljoenen liters water die naar beneden storten met donderend geraas; super om er langs te lopen en zeiknat te worden van al het water. ‘s Middags liep ik het laatste stukje van het pad alleen. Af en toe werd ik verrast door de ontdekking van een regenboog. Bijzonder op om zo’n mooie plaats toch alleen te zijn.
Morgen gaan we weer naar Lusaka. De vorige keer dat we naar Lusaka gingen, hebben we het eerste gedeelte in een truck afgelegd. Dat leek ons wel leuk. Dat was het ook totdat de vrachtwagen iets kreeg, waardoor hij niet verder kon. Dus alsnog verder afgereisd met de stinkbus. Volende week gaan we een safari doen. Lekker als toerist in een auto zitten, maar wel leuk denk ik, hoop ik.
Waarschijnlijk is Onno hetzelfde aan het tikken naast mij op computer 4. Ik stop ermee voor nu. Weet niet of ik nog een keer achter de computer kruip. Dus tot schrijfs of tot ziens!
Liefs
Annemieke
Het is onderhand donderdag 24 juli, 9.30 en al wat uurtjes achter de rug. Ik ben om 6.30 opgestaan, was wakker en genoeg tijd om een warme douche te maken. Moest wel water opzetten op de babula, want de stroom lag er weer eens uit, maar het was echt nodig. Heerlijk fris kon de dag beginnen. Koffie en ontbijt en hup naar school. Helaas hadden de teachers opeens bedacht om wat te schuiven in het rooster. De testen bleken vandaag te beginnen. Terwijl we deze week al hadden gevraagd wanneer ze begonnen: op volgende week maandag. Mooie boel. Onze planning ging dus niet door. Hopelijk kunnen we morgen wel gewoon onze geplande activitieday doen. We hebben het natuurlijk wel 3x nagevraagd, maar je weet het maar nooit hier J.
Helaas ook wat minder nieuws te melden. Ik word een beetje, nou ja laat dat beetje maar weg, moe van mijn voet. Mijn snee is goed geheeld. Onder mijn andere voet gaat het ook wel oké. Maar mijn teen is nu weer aan het opspelen. Ik heb al weken geen schoenen aan, ook al wil ik dat zo graag, maar het is niet verstandig. De wond zit aan de zijkant van mijn teen en als ik loop beweegt het vel, daarom heelt het gewoon slecht. En om het nog mooier te maken heb ik in het midden onder diezelfde voet ook een ontsteking, die uit het niets is op komen zetten. Hierdoor loop ik dus weer scheef. Zucht. Ik kan nou niet echt doen wat ik wil doen. Eigenlijk moet ik een paar dagen op bed blijven liggen om alles goed te laten genezen. Maar ja, mooie laatste week is het dan, ik moet/wil nog een zooi doen… Maar goed, genoeg over dat gezeur van mijn voet ik zal je eens bijpraten over de afgelopen paar dagen:
Het is wederom een rare week en dat is onderhand wel normaal… Maandagochtend werden we niet gestoord door mijn nieuwe kamergenoot. Wel had ik me er behoorlijk op ingesteld. Erg goed geslapen heb ik daarom ook niet. In de morgen zijn we naar school gegaan. De meeting was beduidend korter dan de vorige keer en dat was maar goed ook! In de middag heb ik wat voorbereidingen getroffen voor de feestelijke dag, morgen. Die al om 0.00 begon. Met kaarsen en een gebakje kwamen we An “wakker maken”. Ze was blij verrast. Ik denk dat de gekleurde kaarsen het deden J. Na twaalven dus naar bed en de volgende ochtend weer vroeg eruit, want ik had een afspraak met Winston en Kado. We zouden om 6.15 nshima maken met gebakken eieren voor het feestvarken. Gelukkig hadden ze me een kwartier langer laten liggen en hoorde ik ze om 6.30 bij mijn raam staan. Ik in alle stilte naar buiten geslopen. Om die tijd is overigens het dorp allang wakker, maar dat merken wij nooit. Na een volle pan nshima en lekkere gebakken eitjes was het tijd voor de feestcommissie om de jarige te verrassen. Gewapend met de film die we enkele weken geleden hadden gemaakt, een paar mooie brieven, een heerlijk ontbijtje en verstrengeld in slingers stonden Kado, Winston en ik al zingend aan het raam. Christopher die we onderweg waren tegengekomen had zich er ook bij toegevoegd. Na de enorm mooie brieven (J) was het tijd om de film te kijken. Toen de dames naar de Copperbelt waren en ik thuis zat met mijn voet omhoog, heb ik met de boys leuke sketches uitgewerkt en achter elkaar gefilmd. Kado speelde Linda en Winston speelde An. Ze speelden een dag uit het dagboek van An en Lin. Ik kan de prachtige sketches nu wel gaan beschrijven, maar beter is om het gewoon te kijken. Nog even wachten dus trouwe lezers! Na de film toch aan de nshima begonnen, die verrassend goed smaakte zo vroeg in de morgen. Daarna hebben we besloten om er een heerlijk dagje van te maken. En niet alleen wij, want Winston zat in de huiskamer achter mijn laptop. Niet naar school? Nee, hij is van school gestuurd doordat hij zich niet helemaal op de “juiste” manier gedroeg. Tja dat is niet slim, maar nu moet hij dus op zoek naar een nieuwe school. Om de tijd door te komen heb ik ‘m dus maar achter de laptop gezet. Kado wilde zijn vriend steunen en is die dag ook niet naar school gegaan, onder protest van ons overigens. In de middag hebben we de nursery geschilderd. Dit is een nieuw gebouw en moet van binnen leuk worden gemaakt. Linda en Mariska doen dit, maar ze konden wel wat hulp gebruiken. Na het schilderen was het tijd om naar de stad te gaan. An wilde op haar verjaardag in de Boma eten. We konden met Maconde meerijden. Alleen is er wel een behoorlijke discussie vooraf gegaan. Wij kregen nog 100 pin (20 euro) van hem. Elke keer als we hem zagen had hij een ander excuus waarom hij het niet bij zich had. An en Lin stonden op springen van woede. Dat op zich best terecht was, want zijn administratie had te wensen over. Eenmaal in de stad gingen we eerst de lading post ophalen. Mariska en An waren de gelukkigen! Verjaardagskaarten waren mooi op tijd! Voor het eten had ik mooi even een uurtje om wat potjes te schaken. Helaas moest ik me voor het eerst verloren geven, Jerry had me eindelijk een keer te pakken. Hopelijk krijg ik nog de kans voor een revanche! Na een heerlijk maaltje bij kaarslicht (want er was geen stroom) gingen we nog een borrel drinken op An in de bar. Cola met een zakje boxer erin. Heerlijk spul, maar duidelijk dat ik al een tijdje niet gedronken had. Na mijn eerste flesje voelde ik ‘m al hangen, hehe. Gelukkig was ik niet de enige, want An en Lin zaten ook al te giechelen. Om de dag helemaal goed af te sluiten zijn we met een niet-dronken taxichauffeur thuis gebracht, wat een luxe! Daar moet wel even vooraf gaan dat Katongo / Chomba niet meer wist waar de pick-up geparkeerd stond (en dat was niet omdat ze hem hadden uitgeleend…. J)
Na deze vermoeiende dag hadden we Wester niet meer verwacht en ja hoor, om 4.00 uur stond meneer voor de deur, samen met Eileen. Hij was gelukkig ook moe en dus zijn we niet snel daarna weer gaan slapen. De volgende ochtend hebben we onze ronde gedaan voor het leerlingvolgsysteem. Dit was maar goed ook, want de docenten hadden niet alles begrepen. In de middag wilde ik mijn schaakles geven, alleen was Grade 9 naar de andere school, examens maken en Grade 5 speelde netball tegen Grade 6. Balen weer geen les! Wester was mee, want die blijkt ook het spelletje te spelen. Ik zal ‘m voor ik weg ga nog eens even uittesten, hehe.
Om twee uur naar de kliniek, om mijn pootje te laten behandelen en verder de dag weinig kunnen doen. In de avond lekker pannenkoeken gegeten (bedankt Natalie!) Ging gelukkig lekker snel, aangezien er GEEN stroom was…. Ach we hadden de tijd. Ook om te slapen, want om 9.30 lag iedereen al in bed! Weer genoeg getikt voor vandaag, ondanks ik weinig anders kan doen, ga ik toch maar wat proberen te ondernemen.
Een groet uit Kalwala’s Village! ONno
Dag allen,Nog maar weer een berichtje over van alles en nog wat tijdens de laatste dagen van ons verblijf in Kalwala. ‘Special needs’Vorige week vrijdag zijn we met zijn vieren naar de school voor kinderen met ‘special needs’ geweest. We wisten niet waar het precies was of wat we konden verwachten, maar dat maakte het bezoek misschien juist wel zo leuk. We werden met een ferme Europese handdruk verwelkomt door de headmaster, wel weer even wennen. (In Zambia geven ze twee keer een hand met tussendoor iets met een duim, maar dat doe ik wel een keer voor.) Daarna kregen we een rondleiding. De groep kinderen was erg divers: een meisje met het syndroom van Down, kinderen met een ernstig verstandelijke handicap, dove en slechthorende, blinde en slechtziende kinderen. Sommige kinderen kwamen uitgelaten op ons af, anderen doken liever achter de rug van een ander. Sommige kinderen hadden behalve een plek in de schoolbanken ook een bed, zij waren intern en bleven drie maanden aaneengesloten op de school. We kregen een leuke rondleiding van enthousiaste teachers en vrolijke kinderen die ervan uitgingen dat wij de gebarentaal beheersten, dus er meteen een eind op los ratelden. Mijn fototoestel was al snel van eigenaar gewisseld en ik moest erg opletten dat mijn toestel niet van louter vreugde even werd losgelaten door de nieuwe eigenaar. Verjaardag in de winterOok leuk om een keer in de winter jarig te zijn. Precies om middernacht stonden mijn huisgenoten met een versierd caketje en een aantal verkleurde kaarsen in een bakje zand uitbundig te zingen. Dus heb ik gezellig met de anderen op m’n bed het lekkere, mierzoete caketje genuttigd, om als een tevreden mens in slaap te vallen. De volgende ochtend werd ik gewekt door Onno, Winston en Kado die voor het raam ‘Happy Birthday’ zongen met een aantal pannetjes in hun hand. Heel schattig. De inhoud van de pannetjes bestond uit nshima met gebakken ei. Het was lekkerder dan het klinkt. De heren waren al om 6.30 uur opgestaan om het ontbijt te maken. In het pakje, dat ingepakt was met afzetlint bleek een tape te zitten met daarop ‘Een dag uit het leven van An en Lin’. Winston en Kado hebben als acteurs gefungeerd en Onno heeft de boel geregiseerd. Het begeleidende briefje van Winston en Kado was ondertekend met ‘Mr. Kiss and Mr. Love, Loverboys’. Ik heb ze maar niet verteld over de lading die dit woord in Nederland heeft. In de film, die we maar meteen hebben bekeken op met bed tussen de gekleurde hagels van een avond daarvoor, werden we toch vooral als luie wezentjes afgeschilderd, in het echt valt dit reuze mee. In vergelijking met Afrikanen zijn we toch best actief. We liggen in ieder geval nooit te slapen in ons kantoor, zoals Madame, de adjunct-directeur. Dat ik daarna door een hele schare kinderen werd toegezongen, was eigenlijk geen hele grote verrassing, want ik had de repetities van het koor op de veranda niet kunnen missen. Zelfs al had ik dat gewild. ’s Middags zijn we naar de Boma geweest om te kijken of er post was en om ’s avonds een hapje te eten. Hoera, 4 enveloppen! Maai, bedankt voor de oorbellen. De steeltjes zijn weer recht gebogen en ze zijn leuk. Verder ook een dank richting Prisca en Marnix, De Wolfjes en Dwarrel. Wat een timing! Na het avondeten zijn we in de bar beland, waar we eindelijk de zakjes ‘Boxer’ hebben uitgeprobeerd in een flesje cola. Op de verpakking wordt de werking ervan goed weergegeven: Knock out Punch. Prima spul. De verpakking liegt niet. Even kijken, wat nog meer te vermelden? We kijken er intussen al helemaal niet meer van op als Onno zich al struikelend en hinkelend over de paden voortbeweegt of zich al jodelend door het huis verplaatst, omdat hij zich weer eens aan een steen of iets anders stoot. De stenen in huis zijn noodzakelijk om de deuren dicht te houden. Bij de WCdeur hebben we ook nog een touwtje gefabriceerd. Verder raken Linda en ik erin bedreven om al sluipend en kruipend tussen hutjes en pas opgehangen was ongezien het dorp te ontvluchten om te relaxen bij ‘ons’ plekje aan de rivier. De laatste keer geen enkel kind in de boom gezien om ons te begluren of twee uur lang ‘Anna’ of ‘Linda’ te roepen. Als we geluk hebben brengen de kinderen wat variatie aan door het woord ‘Hoge’ toe te voegen aan hun vocabulaire. Waarom dat woord precies, is me nog steeds een raadsel. Mariska gedraagt zich voor een verliefd iemand nog best nuchter, dus ook op dat gebied horen jullie geen wanklank van mijn kant. Onze gastvrouw, ‘Bana Imed’, houdt ons dikwijls uit onze slaap omdat ze ’s avonds met haar knijpkat of ’s ochtends ( = 5.00 uur) met een rammelde sleutelbos rondloopt. Attributen die de rest van het dorp trouwens niet bezit. Ik merk dat ik al wat Afrikaanse gewoontes over ga nemen. Ik sta, na het doen van mijn vaat, rustig een plastic tasje te wassen met ‘Toss’ (de Robijn in Afrika) of mijn slippers nog even te schrobben. Alhoewel ik het nooit heel nauw heb genomen met de tijd, kom ik regelmatig aan de late kant opdraven. Voor Nederlandse begrippen dan. Maar zolang ik nog niet aan elke voorbijganger ga vragen of ik brood, olie, een washand, een plastic tasje of een lege pindakaaspot mag hebben, maak ik me niet al teveel zorgen. Ook is het nog geen gewoonte van me andermans vuil lekker door te spitten of om alles op mijn hoofd te verplaatsen. Tenslotte wil ik nog even een recente ontdekking met jullie delen: we hebben bereik in onze ‘huiskamer’! Als we op Onno zijn bed staan, kun we hoog boven ons hoofd, dicht bij de muur, ‘Celtel’ vangen. Vervolgens tapen we lustig onze telefoons aan de muur, om opgetogen te reageren als we in huis een sms ontvangen. Ik spreek uit ervaring als ik zeg dat bellen met behulp van een tegen de muur geplakte telefoon niet heel goed werkt. Vrijdag vieren we een afscheids/verjaardagsfeestje. De popcornmachine uit de Boma en de stereo van Joseph, de teacher zijn al geregeld. Overdag gaan we met de kinderen van de school touwtrekken, snoephappen en dat soort dingen meer. Maar goed, ik draaf een beetje door. Dit bericht is weer veel te lang geworden. Ik zal jullie tijd niet langer in beslag nemen. In het vervolg alleen maar korte berichtjes vanuit internetcafe’s. Liefs,Annemieke
Tweederde zit erop van de trip, jammer, want er is nog genoeg te doen. Het laatste weekje op school gaat beginnen en we zullen dingen moeten gaan afronden. De mensen met wie we hier omgaan vinden het niet zo tof dat we weg gaan. Tja maar we willen ook graag nog wat van Zambia zien. Gelukkig is vervanging onderweg. Wester, de zoon van rekendocent Jacques komt als het goed is vanavond aan (dat denken we tenminste). Afgelopen week was een aparte week. Door ziekte van teachers en andere werkzaamheden hebben we geen RT gegeven. Was wel goed voor de afwisseling en de headmaster heeft weer een opgeruimd hok! Wat ik daar allemaal niet heb gevonden… En maar zeggen dat ze bepaalde boeken nodig hadden… Opruimen wil dan soms ook wel een helpen! Meer dan 1000 potloden, bak met gummen, boeken, tig spinnen en een hoop stof kwam tevoorschijn. Vrijdag zijn we naar een andere school gegaan in Chinsali. Een groot terrein met een stuk of 7 schoolgebouwen. We werden hartelijk verwelkomt door de headmaster. Hij sprak trots over zijn school die meer dan 1000 leerlingen telde. We kregen een rondleiding langs de gebouwen en het gebouw waar de kinderen met een handicap verbleven. Een aantal blinde en dove kinderen en met een lichamelijke of verstandelijke handicap hadden een eigen verblijf en daarnaast hun eigen schoolgebouw. Super leuk om te zien. An vond het helemaal prachtig aangezien zij met zulke kinderen/volwassenen werkt. Dit was een van de boeiendste rondleidingen die we hier gehad hebben. De headmaster kon goed vertellen en we konden onze eigen gang gaan wat we wilden zien. Ze hadden overigens ook goede materialen. Braille typemachines, muziek(instrumenten) en goede docenten. Het was zeker de moeite waard!
In de avond hebben we het dierengeluidenspel gespeeld bij het weeshuis. Teachers, Pitjoe, Winston, Kado en de mzungu’s waren verstopt en de kinderen die we in groepen hadden verdeeld gingen razend enthousiast op zoek naar ons. Erg geslaagd!
Zaterdag lekker alleen rondgelopen in de omgeving. Wel voor verrassingen komen te staan: Tijdens mijn struiktocht langs een maïsveld, schrok een vrouw van me. En niet zo’n beetje ook, met een noodvaart schoot ze er vandoor. Ik stond echt nog meters van haar vandaan, maar dat mocht niet baten. Ook het feit dat ik rustig een wandelingetje aan het doen was kwam vast niet in haar op. Binnen de kortste keren stonden er een hoop vrouwen aan de weg en ging ik me maar even excuseren dat het niet mijn bedoeling was om iemand de stuipen op het lijf te jagen. Op mijn terugweg kwam ik Pitjoe tegen bij zijn kleine huisje. En klein is dan ook echt klein. Ik denk dat mijn schuur groter is. Er lag een tweepersoonsmatras in en nog ruimte op net te zitten. Staan was amper mogelijk, maar schattig was het wel! Ook heb ik daar lekker een bord Nshima met groente op, heerlijk! Onderhand is het weer zondag, tijd voor mij “wekelijkse” douche, dus ik stop er maar weer mee! Ajuus!
lekker relaxen met Linda bij de rivier. In Afrika hebben ze geen nagellakremover. Jammer!
